Stap uit je comfortzone: loop een marathon!

Voor de trainees van Jelmer hebben we een uitgebreid ontwikkelprogramma van drie jaar. Er wordt veel aandacht besteed aan persoonlijke ontwikkeling en de toepassing hiervan in de dagelijkse praktijk (lees: op de werkvloer). Maar wat doe ik zelf nu eigenlijk aan persoonlijke ontwikkeling..? Ik lees veel boeken en artikelen over persoonlijke ontwikkeling, maar dat is vooral theorie. Hoogste tijd dus voor weer eens een persoonlijk experiment. Tja.. en daar diende ineens de Marathon van Rotterdam zich aan (dankzij mijn Altis hardloopmaatjes die bepaald hadden dat 2014 het jaar van de Rotterdamse marathon zou worden..). Iets wat voor mij onmogelijk leek (te ver, te veel voor fanatieke pezige hardlopers, te veel discipline, te veel er voor moeten laten..). Dus.. ik heb de stoute hardloopschoenen aangetrokken en ben gaan trainen.

logoHet M-schema startte in november 2013, op de hardloopclub onder begeleiding van meerdere (!)  trainers. Streven was drie keer in de week hardlopen. Vaak niet gelukt, maar lange afstanden (die steeds langer werden) kreeg ik aardig onder de schoenzool. Wel nog even nieuwe schoenen gekocht toen bleek dat al mijn teennagels blauw werden (had ik eerst niet door vanwege prachtige girly nagellak – haha). In februari gewoon (ahum) nog even (de volle periode) carnaval gevierd en daarna focus op 13 april gelegd. Nog zes weken te gaan. Sharp drie keer in de week rennen (al dan niet voor/na/tijdens werktijd, soms dus met natte haren op een afspraak) en nog een vierde keer op de sportschool. Iedere twee weken de beentjes losmasseren (oei, van lopen raak ik zeer verzuurd..) en weer terug naar het oude dieet met veel koolhydraten (sorry Zest en Ayurvedisch India).

foto 1Nu is discipline mij niet vreemd, maar dit werd wel een beetje too much. Ik ging zelfs eerder weg bij feestjes en er werd gevraagd (op fluistertoon) of ik zwanger was vanwege het niet drinken van wijn en/of bier (don’t worry, alleen op de dag voor de lange-afstand-training, ik blijf een Brabander natuurlijk). Twee weken voor M-day kreeg ik echt last van zenuwen. De grenzen van mijn comfortzone begonnen steeds harder (en vervelender) te roepen: “zeg.. jij kan dat helemaal niet”, “straks ben jij de enige van onze groep die voortijdig moet stoppen”, “je gaat straks helemaal kapot en dat is een heel vervelend gevoel hoor”. Om me niet gek/onzeker te laten maken probeerde ik de stemmen niet te negeren, maar juist ‘het gesprek’ met ze aan te gaan (ja ja, ik snap dat je denkt dat ik gek ging worden..). “Nou en”, dacht ik dan, “dan ga ik maar helemaal kapot of haal ik de finish niet, ik heb het wel geprobeerd.” Maar toch, doel- en prestatiegericht als ik ben, voelde ik dat ik de stemmen gelijk moest geven. Ik zou inderdaad falen als het me  niet zou lukken..

MarathonNu denk je wellicht.. nou, ze heeft het gehaald, niet gefaald en het sprookje heeft een happy einde. Ik heb het inderdaad gehaald, maar het was echt een mega-uitdaging en de stemmen van mijn comfortzone hebben heel HARD en lang gesproken tijdens het lopen. Al gelijk vanaf het begin. Mijn hardloopmeter (via mijn telefoon) deed het niet (lang verhaal, niet interessant) en ik moest nog in het startvak een nieuw app’je downloaden. Help! Bleek al gelijk in de eerste kilometers dat dit app’je niet de juiste kilometertijden doorgaf. Shit (eigenlijk met hoofdletters), ik kon er dus niet vanuit gaan dat ik de geplande 10 kilometer per uur zou lopen. Te hard zou mijn hardloop-dood worden (mega instortingsgevaar) en te zacht zou mijn prestatiedoel van binnen 4.30 uur (liefst binnen 4.15 uur) in gevaar brengen. Paniek! Blijven ademen. Ik moest mezelf vermanend toespreken om nu juist te gaan vertrouwen op mijn loop-gevoel. Ik heb al veel kilomters gemaakt en stond in de ‘middengroep’ bekend als stabiele loper (“D1 jongens, D1!”). Okee, concentreer je op je ademhaling, loopstijl en voel hoe hard je gaat. Aan de tijdenborden aan de kant had ik niks, want ik wist niet hoe veel later ik was vertrokken dan de eerste starters (bruto versus netto tijd).

ComfortzoneEn blijven lopen, blijven lopen, blijven lopen. Tot ik de haas (vaktaal voor mensen die tempo bepalen tijdens loop) van 4.15 uur ging inhalen. Hoera, vastigheid! Deze haas (helaas zonder chocolade-eieren) zou rond de 10 kilometer per uur lopen en dat was mijn doel. Tot ik iemand naast me hoorde klagen over de tempomaker. Hij zou niet stabiel/consistent lopen. Oei, weer paniek vanuit mijn comfortzone. Te hard!? Voor je het weet loop ik me kapot en daar is mijn comfortzone ERG bang voor. Pijn vindt mijn comfortzone niet fijn. Hij (of is het een zij) weet dat de kans op complete blokkade (lees: de man van met hamer, dat is dan wel een man..) dan dichtbij is. Dus.. weer terug op lopen op eigen gevoel. De haas ging ik toch voorbij en daarna kwam mijn volgende hindernis. Batterij van mijn telefoon was leeg en muziek viel uit. Ik had een playlist in drie delen gemaakt (intro, middenstuk, finale) en juist in de laatste 10 km’s moest ik het zonder mijn aanmoedigende muziek doen. Kut (overtreffende trap van shit). Geen tijdregistratie en geen muziek. Dan maar contact zoeken met het publiek. Daar haalde ik helaas weinig energie uit (behalve uit de aanmoedigingen van Suzanne en mijn Altis-loopmaatjes, dank daar nog voor!). Hoorde altijd verhalen dat je gedragen wordt door het publiek, ik kon alleen maar denken ‘jullie staan daar lekker en ik loop hier enorm af te zien’. Ah.. herkenbaar als: zelfmedelijden! En hup.. weer die stemmen vanuit mijn comfortzone.. Grrr..

foto 2Laatste kilometers waren mega zwaar. En steeds maar die inwendige stem die harder en harder ging roepen dat ik moest stoppen. Maar nee, dat wilde ik niet. Ik was al zo ver gekomen en wilde blijven lopen. En eindelijk.. daar was de finish in zicht. Publiek deed me niks (sorry allemaal, volgende keer wel weer komen hoor!) en ik zag alleen maar de aftelbordjes aan de kant van de weg. En de finishboog in de verte. En steeds dichterbij. En toen was ik er. Ik mocht stoppen. En mijn benen begonnen onmiddellijk enorm te verzuren. Kon nauwelijks nog een stap zetten. Zag twee hardloopmaatjes en moest.. huilen. Een beetje maar hoor (zei zij stoer) en dat mocht.. Mijn comfortzone vond het goed dat ik liet zien dat ik blij was, en opgelucht, en super trots dat het gelukt was. In een tijd van 4.10 uur. “Gelukkig”, zei het prestatiestemmetje. Anders had ik hem zeker nog een keer moeten lopen en nu is het mijn eigen keuze of ik deze uitdaging nog eens aanga. Nu zeg ik “nee” (vraag ook nooit een vrouw direct na de bevalling of ze nog een kind wil. Het antwoord is namelijk volmondig NEE), maar weet dat de grenzen van mijn comfortzone op termijn weer zullen gaan kriebelen. En wat ik dan ga doen..!? Geen idee, ik laat me door mezelf dan weer verrassen.. :))

PS. Nu vind ik het flauw om een ‘moraal van het verhaal’ te hebben. Maar.. wil toch nog wel een opvallendheid delen. Ondanks (of dankzij..) het uitvallen van tijdregistratie en muziek liep ik de eerste helft van de marathon in PRECIES  dezelfde tijd als de tweede helft (2.05 uur). Nou, laat die comfortzone maar roepen. Ik weet inmiddels beter.. :))

 

Advertenties

Verleg je grenzen en begin bij jezelf

Bij zowel Jelmer als De Haan & Martojo staat (persoonlijke) ontwikkeling centraal. Belangrijk daarbij is onder andere het verkennen en verleggen van grenzen. Dan pas leer je jezelf (lees: ook ik) echt goed kennen. Oftewel: probeer dingen uit om te weten wat wel of juist niet bij je past. Blijf niet in je comfortzone zitten, maar toon lef. Lijken wel quotes uit een Amerikaans managementboek, maar ik geloof er wel zeer sterk in. En.. aangezien ik nogal van de voorbeeldfunctie ben (practice what you preach), vind ik dat ik ook mijn grenzen moet (wil!) verkennen en verleggen.

Hoe doe ik dat dan? Nou.. door bijvoorbeeld over hete kolen te lopen en een speer te breken met mijn keel (dank aan de fly-out van Jelmer groep 2), een ballonvaart te maken terwijl ik last van hoogtevrees heb, een halve marathon te lopen terwijl ik een half jaar ervoor het einde van de straat qua uitputting nog niet eens niet haalde en
een trip naaAzië te maken terwijl ik eigenlijk niet houd van de Aziatische keuken en liever niet opval in een menigte waar de gemiddelde mens zo’n 40 centimeter korter is dan ik. En daar kan ik weer twee nieuwe uitdagingen aan toevoegen. Ik durf het bijna niet te zeggen, maar vorige week heb ik gefluisterd met paarden. Dit is trouwens geen uitdaging vanwege angst (voor het onbekende), maar vanwege belachelijkheid. Het is een enorme hype om leiderschapstrainingen te doen met paarden en o nee.. daar zou ik me zeker niet aan wagen. Ikke niet.. uhh.. toch wel..

Een collega van De Haan & Martojo (dank Denise) heb ik gevraagd een 1-daagse training te organiseren voor het (hernieuwde) staf-team met als doel om nieuwe inzichten te krijgen op het gebied van leiderschap, om een beter beeld van jezelf als manager te krijgen en tot slot om ‘gewoon’ iets leuks met het team te doen. En toen kwam ze met dit voorstel. Na een ferm ‘nee, daar begin ik niet aan‘, dacht ik aan mijn eigen wijze woorden over het verleggen van grenzen en heb ik alsnog (schoorvoetend, dat wel) toegestemd in deze activiteit. Vorige week was het zover en heb ik volle (paarden)bak meegedaan met het programma. Weer een grens verlegd (en geleerd dat deze activiteit toch niet echt bij me past, maar nu weet ik het uit ervaring ..).

Vandaag heb ik wederom een grens verlegd. Geen spannend verhaal ala bungeejumpen of schommelen boven een ravijn (daarvoor moet je bij oud-trainee Lieke zijn..), maar..  ik heb vandaag besloten lid te worden van een netwerk-club. Ieks..!! Dit is iets wat ik in het verleden nooit zou doen. Netwerk-clubjes zijn voor inhoudsloze mensen, die alleen maar kletsen, borrelen en proberen je iets aan te smeren (en niet alleen hun visitekaartjes).. Twee keer ben ik nu (onder licht verzet) geweest naar een bijeenkomst van het directeurennetwerk.nl en beide keren was deze bijeenkomst leuk, nuttig, lekker (heerlijke lunch), goed gefaciliteerd en inspirerend. Geen inhoudsloos geklets, maar interessante verhalen/gesprekken/ervaringen van collega-directeuren van bedrijven die anders nooit op mijn pad zouden komen. Ja, Jorrit. Count me in (we moeten nog wel even onderhandelen – hihi). Weer een grens verlegd en ik weet zeker.. er gaan er nog vele volgen..!

Van multicompany traineeship naar multicompany directeur

Gelijk maar met de deur in huis vallen: sinds vorige week heb ik er een nieuwe baan bij en ben ik ook directeur bij De Haan & Martojo (zusterorganisatie van Jelmer). Intern is dit nieuws inmiddels verspreid en morgen (maandag 4 juni) wordt de buitenwereld hierover geinformeerd. Via deze blog dus een primeur. Gelijk een goede test wie mijn blog nu eigenlijk (nog) leest. 🙂

Twee jaar geleden ben ik gestart als directeur bij Jelmer en inmiddels is deze organisatie uitgegroeid naar een professionele speler in het aanbieden van jong talent via een multicompany traineeship  binnen de civiele techniek. Door mijn werkzaamheden bij Jelmer heb ik de eigenaren Erik de Haan en Marc Martojo (tevens eigenaren van Jelmer) goed leren kennen en heb ik ook veel contact gehad met/over De Haan & Martojo. Een organisatie met veel enthousiasme en ambitie, maar met nog een aantal uitdagingen aan te gaan. De organisatie dient klaar gemaakt te worden voor de volgende fase en daar ga ik me vol op storten. Erik en Marc zullen nog tot einde van het jaar een (beperkte) rol hebben binnen De Haan & Martojo en doelstelling is de organisatie zo in te richten dat ze zich  al snel op heel andere (nieuwe) dingen kunnen richten.

En ja, ik blijf dus ook directeur van Jelmer. De basis is op orde (hebben we de afgelopen twee jaar keihard aan gewerkt) en het team van Jelmer staat als een huis , waardoor ik meer ruimte krijg voor nieuwe dingen. Ik zie dat er nog veel synergie te behalen valt in de samenwerking tussen Jelmer en De Haan & Martojo. Praktisch heb ik een aantal zaken geregeld waardoor het mogelijk is om twee organisaties te leiden. Leve hierbij trouwens Het Nieuwe Werken!

Grappig. Ik heb recent overwogen om te stoppen met mijn blog. Mijn primaire doel ruim twee jaar geleden was de afstand tussen mij en de trainees van Jelmer – die altijd op afstand werken – te verkleinen. Door het inzetten vorig jaar van nieuwe interne tools zoals Google apps en Yammer is mijn blog wat overbodig geworden. Nu ga ik gewoon verder om nu ook de afstand tussen de Interim Specialisten (= de professionals die werken bij De Haan & Martojo) en mezelf overbrugbaar (mooie woordspeling) te maken. Er komt nieuw leven in de brouwerij. En dat maakt me blij!

Workshop Gemeente Gouda

Gisteren kwamen alle trainees van Jelmer bij elkaar voor een kennisworkshop samen met de Gemeente Gouda. Het was een leerzame dag waarin omgevingsmanagement centraal stond. Gemeente Gouda voert veel projecten ‘in de buurt’ uit waardoor er vaak contact is met bewoners en omwonenden. Hierdoor heeft de Gemeente veel ervaring met bijvoorbeeld inspraakavonden. Lijkt niet direct een civiel technisch onderwerp, maar is wel degelijk iets wat in heel veel ct-projecten aan de orde is. Vanuit Gemeente Gouda participeerden zo’n 15 projectleiders in de kennisworkshop. Een van de cases die werd uitgewerkt was het daadwekelijk  organiseren van een inspraakavond. Erg leuk. De projectleiders namen de rol in van omwonenden en onze trainees waren projectleiders en projectmedewerkers van de Gemeente Gouda. In de rollenspelen viel direct op dat de ‘echte’ projectleiders van Gouda veel ervaring hebben met inspraakavonden. Zij wisten precies welke vragen gesteld worden en lieten zich niet afschepen met een ‘dat nemen we mee’. De trainees werden goed onder druk gezet. Zeer leerkzaam. Ik vond het erg leuk omdat alles draait om de communicatie (nee, deze keer draait niet alles om de techniek). Belangrijk onderwerp natuurlijk 🙂

Een paar foto’s van de dag:

  

   

  

De tweede helft

Goed nieuws. Het Strategisch kader is afgelopen week door de eigenaren van Jelmer goedgekeurd. Dat is een belangrijke stap voor de ontwikkeling van Jelmer. In het Strategisch kader heb ik de missie, visie, rol, kracht, kernactiviteit, bedrijfsmodel, kerncompetenties en strategische richting van Jelmer vastgelegd. En nee, ik ga het Strategisch kader niet openbaar maken. Is samen met de SWOT bedrijfsgeheim. Als het goed is gaat iedereen het  – in meer of mindere mate – wel merken. Het Strategisch kader wordt immers de basis van alle activiteiten die Jelmer gaat ondernemen.

Volgende stap is het uitwerken van het Strategisch kader. Ik ga een plan maken voor de tweede helft van dit jaar (de tweede helft: leuk in het kader van het naderende WK..) waarin ik aangeef welke activiteiten ondernomen gaan worden en waar de prioriteiten liggen. Ik denk dat ik een 22 punten plan ga maken, dat ik op 22 juni ga presenteren. Waarom 22? Ach, is weer net wat anders dan een 100 punten plan en 22 is mijn geluksgetal.

Januari 2012

Gisteren ben ik een dagdeel aanwezig geweest bij een trainingsdag van onze talenten. Groep 2 (suggesties voor andere naamstelling zijn van harte welkom) heeft zich twee dagen verdiept in het zichtbaar maken van hun individuele doelen en ambities voor de toekomst. Dit hebben zij gedaan door het maken en elkaar toelichten van een moodboard en mindmap. Grappig dat ik er gelijk van uit ging dat ze dit met behulp van een softwarepakket hadden gedaan (bijv Mindmanager, ben ik fan van), maar nee hoor. Het was  ‘ouderwets’ knip-, plak- en tekenwerk. Centrale vraag was ‘hoe ziet jouw leven er anno januari 2012 uit‘. Deze vraag werd later ook aan mij gesteld. Leuk. Kon ik gelijk mijn enthousiasme over plaats- en tijdonafhankelijk werken (Het Nieuwe Werken) overbrengen. In januari zal er namelijk wel weer pakken sneeuw liggen en kan ik lekker aan het werk, ondanks dat Vinkeveen onbereikbaar zal zijn. Verder heb ik aangegeven dat ik dan hoop (onee, er van uit ga) dat we meer trainees een plaats in het programma kunnen bieden en dat we (nog) meer uitdagende werkpakketten hebben geregeld bij een uitgebreider aanbod van businesspartners. Ook heb ik de ambitie uitgesproken dat Jelmer dan een organisatie is waar een hoge mate van betrokkenheid heerst. Niet alleen bij de medewerkers in Vinkeveen, maar juist samen met de trainees ‘in het veld’. Zij zijn immers onze ambassadeurs. Iedere (ex) trainee heeft in 2012 (liefst eerder) een trots gevoel op zichzelf én op Jelmer en draagt Jelmer voor altijd een warm hart toe. Mooie ambitie, al zeg ik het zelf. Tijd dus om weer aan het werk te gaan!

Op pad!

Na een aantal weken vooral intern bezig te zijn geweest, is het tijd om de thuisbasis Vinkeveen wat vaker te verlaten. Deze week heb ik eerste afspraken gemaakt met business partners voor een kennismakingsgesprek. De reacties zijn zeer positief. Doel van het gesprek is de huidige samenwerking met Jelmer! te bespreken en te horen op welke punten de samenwerking mogelijk versterkt kan worden. Volgende week ga ik naar Gemeente Gouda en naar IBA, het advies- en ingenieursbureau van de gemeente Amsterdam. Mocht je afvragen wat eigenlijk een business partner is.. Dit zijn organisaties die vanuit een partnership (= meerjarig committment) met Jelmer! werken aan het ontwikkelen van talent door het beschikbaar maken van traineeplaatsen en actief meewerken aan initiatieven om het imago van de civiele techniek te verbeteren. De business partners worden onderscheiden in de volgende drie categorieën:

  1. aannemers
  2. ingenieurs- en adviesbureaus
  3. overheid: rijksoverheid, provincies, gemeenten

De trainees van Jelmer! worden voor een termijn van één jaar bij een business partner geplaatst. Er wordt voor hen een aantrekkelijk ‘werkpakket’ samengesteld, passend bij de fase van hun traineeship. De trainees krijgen een persoonlijke mentor bij de business partner toegewezen die zorgt voor een goede begeleiding op de werkplek. De Talentmanager vanuit Jelmer! zorgt voor begeleiding & coaching over het gehele ontwikkeltraject.  De totale traineeschip van Jelmer! duurt drie jaar. Ieder talent werkt dus bij drie verschillende business partners en doet zo heel veel werkervaring op. De business partners krijgen ieder jaar de beschikbaarheid over één of meerdere getalenteerde trainees. Het klinkt cliche, maar het betreft hier dus echt een win-win situatie! 🙂